Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρώμης

Ο Xρόνος είναι αμείλικτος. Απηνής. Δίχως έλεος. Δεν σταματά πουθενά, δεν τον σταματά κανείς, δεν σταματά ποτέ. Εκτός από τα παραπάνω, όμως, ο χρόνος αντιπροσωπεύει και έναν μεγάλο συγγραφέα που καταγράφει και δεν (πρέπει να) ξεχνάει όλα τα σημαντικά γεγονότα και πρόσωπα.


Το πλήρωμα του χρόνου, λοιπόν, έφτασε για έναν από τους πιο αγαπημένους μου παίχτες. Για έναν παίχτη υψηλής ποδοσφαιρικής ευφυίας που μπορούσε να εκσφενδονίζει «τορπίλες» με τα δυο πόδια ή να βγάζει κάθετες και διαγώνιες πάσες που έκοβαν την αντίπαλη άμυνα κυριολεκτικά στην μέση.

Κι ο Xρόνος είναι υποχρεωμένος να θυμάται και να μας θυμίζει αυτόν τον θρύλο, αυτόν τον παιχταρά, που αποφάσισε συνειδητά να περάσει μια ολόκληρη ζωή στον οργανισμό που λατρεύει και τον λατρεύουν.

Οι σημαίες, επομένως, παραμένουν στον ιστό τους και δεν υποστέλλονται ποτέ. Ποτέ!

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ο άγγελος της αλλαγής

Δεν θα σας κουράσω με βερμπαλισμούς και φλυαρίες. Απλά ήθελα να σας υπενθυμίσω πόσο σημαντικό είναι να πιστεύετε στον εαυτόν σας. Πιστέψτε, και θα διαπιστώσετε με χαρά ότι θα πιστέψουν κι άλλοι σε εσάς. Και μην ξεχνάτε, να φερόμαστε ως άνθρωποι κι όχι σαν άνθρωποι. Μην περιμένετε να αλλάξει ο κόσμος γύρω σας αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Ο άγγελος της αλλαγής ταυτίζεται με τον ίδιο μας τον εαυτό. Καλή και δημιουργική χρονιά!


I am the way, I am the light, I am the dark inside the night, I hear your hopes, I feel your dreams, And in the dark I hear your screams, Don't turn away, Just take my hand, And when you make your final stand, I'll be right there, I'll never leave, All I ask of you, Believe...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Δύσκολη η προσαρμογή

Τι έχουμε δει μέχρι στιγμής; Έχουμε θαυμάσει την απλότητα ή, αλλιώς, ένα φανταχτερό αμάξι με ανύπαρκτη όπισθεν. Στη συνέχεια, αυτοί πλήρωσαν κι εμείς μάθαμε. Στην Μπαρτσελόνα, λοιπόν, χρησιμοποιώντας τα θεμέλια του Ράικαρντ, τοποθέτησε τα κεραμίδια. Προκειμένου, μάλιστα, να ικανοποιήσει το όραμά του, δεν δίστασε να αποδεσμεύσει Ροναλντίνιο, Ετό, Τουρέ και Ζλάταν. Κάτι αντίστοιχο έπραξε και στην Μπάγερν, στην οποία τόλμησε να θέσει εκτός ομάδας το τοτέμ Σβαϊνστάιγκερ, αλλά και τον Κρος, κάτι που, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν άρεσε καθόλου στους υποστηρικτές της Μπάγερν. Γιατί να προβεί σε αλλαγές, απορούσε το κοινό των Βαυαρών, από τη στιγμή που η συνταγή του Χάινκες απέδωσε ένα τρεμπλ; Στην Γερμανία, επομένως, αντιμετώπισε μεγάλη αντίσταση στην αλλαγή και ισχυρή πίεση από τα ενδιαφερόμενα μέρη, βιώνοντας την εσωστρέφεια και τον «κομπλεξισμό» μιας μεγάλης ομάδας που δεσμεύεται από μια συγκεκριμένη εταιρική κουλτούρα.


Και κάπως έτσι φτάσαμε στην Αγγλία και, πιο συγκεκριμένα, στο Μάντσεστερ. Τώρα, όμως, στην δεύτερη απόπειρά του εκτός Μπαρτσελόνα, δεν είχε να υπερασπιστεί το τρεμπλ του προκατόχου του: η Σίτι τερμάτισε τέταρτη και καταϊδρωμένη. Θεωρητικά, λοιπόν, είχε κάποια πίστωση χρόνου και ελευθερία κινήσεων. Δεν δίστασε να παροπλίσει τον Χαρτ και, εκ νέου, τον Τουρέ. Όλες οι κινήσεις, ωστόσο, έχουν κάποια λογική. Ο Γκουαρντιόλα θέλει τερματοφύλακα που να παίζει με την μπάλα κάτω και να συμμετέχει στην κυκλοφορία, όπως ακριβώς συνέβαινε με τον Βαλντές και τον Νόιερ σε Μπάρτσα και Μπάγερν αντίστοιχα, και δεν σαγηνεύεται από μέσους που αρέσκονται να κρατάνε την μπάλα πολύ ώρα στα πόδια τους χωρίς να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για εκμετάλλευση του χώρου. Συν τοις άλλοις, έχει μεταλλάξει τον άγουρο Στέρλινγκ στην οργή του Θεού, αποκτώντας μια εσωτερική μεταγραφή, ενώ με άπλετη μεθοδικότητα μετατρέπει τον Ντε Μπρούινε σε wold class player.

Κι όσον αφορά το ξεκίνημα; Με κάθε δόση ρεαλισμού, απλά ιδανικό! Η ομάδα αποδίδει ωραίο ποδόσφαιρο, μπαίνει δυνατά στο πρώτο εικοσάλεπτο, ελέγχει πλήρως το ρυθμό, έχει αυτοματισμούς, πρεσάρει λυσσαλέα στο τερέν του αντιπάλου και, με μπροστάρη τον Αγκουέρο, τσακίζει κάθε αντίπαλη άμυνα. Μα, θα πει κάποιος, εξαιρώντας το ματς με την Γιουνάιτεντ του υπερφίαλου Μουρίνιο, δεν είχε να αντιμετωπίσει κάποιο δύσκολο τεστ. Ναι, πράγματι, όντως έτσι είναι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχει την τύχη να βρίσκεται σε ένα πρωτάθλημα που οι μικρομεσαίες ομάδες, ανεξαιρέτως αντιπάλου, θα προσπαθήσουν να πάρουν μέτρα στο γήπεδο, να παίξουν ανοιχτά και, με μερική αφέλεια, να σκοράρουν. Είναι βέβαιο ότι κάποιες φορές θα το καταφέρουν, αλλά δεν ξέρω πόση τύχη θα έχουν όταν κληθούν να αντιμετωπίσουν τη φιλοσοφία ενός περίεργου τύπου που έχει την τάση να τιμωρεί την αφέλεια.

Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, οι προβλέψεις από τις Κασσάνδρες, που εμμέσως πλην σαφώς άφηναν να εννοηθεί ότι τα πράγματα στην Αγγλία θα είναι πολύ δύσκολα για τον Γκουαρντιόλα, δεν φαίνεται να ευδοκιμούν. Η προσαρμογή των παιχτών της Σίτι στα θέλω του Ισπανού σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είναι εντυπωσιακή. Φαίνεται ότι όποιος έχει στο μυαλό του στο ποδόσφαιρο, και μόνο στο ποδόσφαιρο, σε όποια χώρα κι αν βρεθεί, δεν αποπροσανατολίζεται από τον σκοπό του. Όσοι, λοιπόν, έσπευσαν να διαλαλήσουν ότι η προσαρμογή του Γκουαρντιόλα θα είναι δύσκολη στην Αγγλία, έχω να τους πω ότι πιο πιθανό φαντάζει να είναι δύσκολη η προσαρμογή της Αγγλίας στον Γκουαρντιόλα.

Υ.Γ.1 Τι είναι πιο σημαντικό; Ο φιλικός διασυρμός του Άρεως από την Λαμία; Η παρωδία με τις τηλεοπτικές άδειες; Το διαζύγιο Jolie-Pitt; Η αγωνία του Τσίπρα για το αν θα πάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα; Το δράμα που έζησε ο Φαίδων Γεωργίτσης στο Λονδίνο όταν ήταν 18 χρονών; Το γεγονός ότι στην Θεσσαλονίκη επικρατεί πανδαιμόνιο με τον ΟΑΣΘ;

Υ.Γ.2 O Dee Snider παραδίδει δωρεάν μαθήματα περφομαρίσματος!

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Super Klopp



Υ.Γ.1 Όπως είχαμε αναφέρει σε ανύποπτη στιγμή, το μεγαλύτερο όφελος της Λίβερπουλ, και ειδικά των υποστηρικτών της, είναι ο ενθουσιασμός που πηγάζει από την έλευση του πρώην τεχνικού της Ντόρτμουντ (κλισέ). Μην υποτιμήσετε ποτέ ένα τέτοιο είδος ενθουσιασμού.

Υ.Γ.2 Με το που μπήκε ο Σεπτέμβριος, καθώς τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, η ροή της πληροφορίας είναι καταιγιστική. Τα θέματα που τίθενται επί τάπητος αρκετά και αναφερόμενα σε πολλαπλά ταμπλό. Με την κριτική κάπου το χάνουμε. Τα παραδείγματα, δυστυχώς, πολλά.

Υ.Γ.3 Πρώτη εκτέλεση με τον αγαπημένο Tim ''Ripper'' Owens. Δεύτερη εκτέλεση με Matt Barlow. Εξαιρετικό, πάντως, κομμάτι.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ο παραμερισμός της μόδας

Σε κάθε διοργάνωση ποδοσφαίρου βλέπεις ελαφρώς διαφορετικά πράγματα από την αμέσως προηγούμενη. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους. Ένας κύριος λόγος είναι ο χρόνος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι παίχτες να ωριμάζουν ηλικιακά, να τραυματίζονται ή να χάνουν τη φόρμα τους, οι προπονητές να αλλάζουν, οι ομάδες να μην έχουν momentum και να αλλάζει η μόδα. Η οποία μόδα, θα πρέπει να θυμόμαστε, πρέπει να είναι κάτι πολύ απαίσιο για να αλλάζει συνέχεια. Στο ποδόσφαιρο, παρόλα αυτά, επικρατούν ορισμένες αδιαμφισβήτητες σταθερές. Το ποδόσφαιρο -κι όχι η μπάλα: τους έχουμε διαχωρίσει τους δυο όρους- στηρίζεται σε ορισμένες βασικές αρχές: πάσα, σουτ, μαρκάρισμα, κίνηση χωρίς μπάλα, αλληλοκάλυψη. Το πως εφαρμόζονται αυτές οι αρχές στο χόρτο έγκειται, κατά κύριο λόγο, στον προπονητή. Αυτός είναι που θα παραμερίσει μόδες και θα επιλέξει την πιο αποδοτική, κατάλληλη αν προτιμάτε, τακτική για την ομάδα του. 


Για παράδειγμα, ο Ρεχάγκελ, ένας αντιφατικός καινοτόμος, ένας προπονητής που δεν δίσταζε να κάνει ακριβώς αυτό που είχε στο μυαλό του παρά της αντιρρήσεις της ΕΠΟ, των δημοσιογράφων και του κοινού, εξοστράκισε ποδοσφαιρικά στερεότυπα και προσάραξε στον τακτικό ρεαλισμό. Δεν φοβήθηκε να παίξει με τρεις κεντρικούς αμυντικούς, τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη ένα τέτοιο σύστημα -ας μην συγχέουμε το σύστημα με τη διάταξη: αντιπροσωπεύουν διαφορετικές έννοιες- θεωρείτο ντεμοντέ και δεν δίσταζε, όταν ήθελε να διατηρήσει ένα σκορ, να βάζει επιθετικό (!) για να κρατήσει την αντίπαλη άμυνα χαμηλά. Τι κατάφερε αυτός ο άνθρωπος; Απλώς, απλούστατα, με συγκεκριμένη ταυτότητα και οριοθετημένη φιλοσοφία, πραγματοποίησε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα που ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να συλλάβω.

Κάτι αντίστοιχο διαφαίνεται και στο φετινό Euro. Βλέπω τους so called «μικρομεσαίους» να υψώνουν ανάστημα στις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και να θέτουν δισεπίλυτα σταυρόλεξα. Η συγκεκριμένη τακτική που επιλέγουν αυτές οι ομάδες, το ποδόσφαιρο αναμονής που προκρίνουν και το πάθος που δείχνουν, λειτουργούν σαν εξέχοντα εφόδια στον δρόμο προς την επιτυχία. Εξού και ομάδες όπως η Γαλλία και η Πορτογαλία, αντιλαμβανόμενες ότι δεν έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, παρά μόνο ατομικές εκλάμψεις παιχτών, έσπευσαν να προστατεύσουν το σκορ βάζοντας κεντρικούς αμυντικούς και αμυντικά χαφ.

Αντί επιλόγου, την επιτυχία της Ελλάδας το 2004, ελάχιστοι την αναγνώρισαν. Οι περισσότεροι έσπευσαν να την υποβαθμίσουν, να την λοιδορήσουν και, εν τέλει, στο πλαίσιο της ζήλειας τους, κατέληξαν να μας κατηγορούν για παλαιομοδίτικο και αναχρονιστικό ποδόσφαιρο. Αυτό, όμως, δεν ισχύει τη δεδομένη χρονική στιγμή. Οι «μεγάλες» ομάδες έχουν αρκετά εσωτερικά προβλήματα που πρέπει να λύσουν και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με μόδες και παραμύθια. Η ψαλίδα, πάντως, μεταξύ «δυνατών» και «αδυνάτων» μικραίνει συνεχώς.

Υ.Γ.1 Τις προάλλες βρισκόμουν στο super-market και περίμενα υπομονετικά να έρθει η σειρά μου στο ταμείο. Πήρα ελάχιστα πράγματα, να φανταστείτε δεν είχα καν καλάθι και τα ψώνια τα κρατούσα στο χέρια. Η κυρία που βρισκόταν μπροστά μου και εξυπηρετείτο από την υπάλληλο δεν είχε παρατηρήσει ότι είχα ελάχιστα πράγματα και μου ζήτησε συγγνώμη που δεν με άφησε να περάσω πρώτος. Δεν είχα, φυσικά, κανένα πρόβλημα με αυτό, ούτε παραπονέθηκα, αλλά με αφορμή το περιστατικό η πελάτης με την υπάλληλο άρχισαν να λένε πόσο ανάγωγες και κομπλεξικές (sic!) είναι οι γυναίκες όταν βρίσκονται σε αντίστοιχες περιπτώσεις, εννοώντας ότι οι γυναίκες όχι μόνο δεν δίνουν ποτέ τη σειρά τους σε ανθρώπους που έχουν ελάχιστα πράγματα, αλλά κι όταν οι ίδιες έχουν ελάχιστα πράγματα απαιτούν να περάσουν πρώτες. Λίγη ώρα μετά, βρέθηκα έξω από ένα cafe όπου η υπάλληλος συζητούσε με μια πελάτη για το ποσό αγενείς είναι οι γυναίκες, πάντοτε σε σχέση με τους άντρες, που έρχονται και παίρνουν καφέ. Αυτός ο Al Bundy, εν τέλει, αναφερόμενος προς τους άντρες, φαίνεται να είχε απόλυτο δίκιο: «Μην προσπαθείτε να καταλάβετε τις γυναίκες. Οι γυναίκες καταλαβαίνουν τις γυναίκες και μισεί η μία την άλλη».

Υ.Γ.2 Είχε βουίξει όλος ο κόσμος τον τελευταίο καιρό και ούρλιαζε ότι μια ομάδα από τη Σαλονίκη με κιτρινόμαυρα χρώματα θα βάραγε κανόνι την Παρασκευή. Τι έγινε, ρε παιδιά; Δεν βάρεσε;

Υ.Γ.3 Νταξ, τι να λέμε τώρα, τα πάντα όλα! Κορυφαίος ήχος, κορυφαίοι στίχοι. Βάλτε το ποτενσιόμετρο στα ύψη!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...